Main content

Sophie Buytaert – mama van Aline, Noor en Christopher, studeert aan de Thomas More Hogeschool en volgt de opleiding Basistraject Ervaringsdeskundige. Zij heeft deze stap gezet om anderen te kunnen helpen herstellen en hoop te geven op een leven voorbij de kwetsbaarheid. Ze schrijft wat herstellen voor haar precies betekent.

Herstellen vergt moed, hulp van anderen, zelfzorg, mildheid, maar vooral veel tijd.

Mijn herstelverhaal gaat, zoals zo veel andere herstelverhalen, over de strijd tegen mezelf, maar ook tegen de anderen.Vallen. Opstaan. Kroontje opzetten en verder. Maar dat kroontje stond op den duur wel heel scheef en ik bleef in modderige poelen stappen en vallen, zodat mijn eens zo schitterende jurk slijkmodderig vies en grauw is geworden.

Opgegroeid in een beschermde omgeving, zorgeloos betreft materialisme, miste ik de emotiebalans. Soms te veel aanwezig, soms voelde ik de ijskoude winden snijden. Ik maakte me dan zo klein mogelijk, of net zo theatraal aanwezig vanuit mijn kamer in het huis van mijn ouders. Ik speelde dan zo luid mogelijk ‘La danse Macabre’ van Camille Saint- Saens en verdween in mijn wereld.

Er werd me duidelijk gemaakt dat ik een moeilijk kind was, en dat ik alleen met harde hand kon worden opgevoed.

Ik nam dit voor waar aan, en kroop voor het minste zelf in de donkere, koude kelder. Strenge opvoeding op school, strenge opvoeding thuis, strenge opvoeding in de sport…ik liep steeds in het gareel, tot ik op mijn eigen been wilde staan en ging studeren. Een kolkende massa van alcohol, ongestructureerd leven, gebrek aan slaap, slokte me op. Ik leed toen aan psychoses, en waarschijnlijk heeft mijn bipolaire stoornis toen ook de kop opgestoken, maar ik wist hier zelfs het bestaan niet van af.

Ik fladderde van de ene naar de andere man, de ene al slechter dan de andere. Ik verwoestte levens en dromen van anderen, en vluchtte tenslotte naar de papa van mijn kinderen. Deze kon me enkele jaren stabiel houden. Maar de afwijzing en mijn nood aan constante aandacht kon het huwelijk niet redden en ik nam de beslissing op mijn eentje te wonen. Weer op eigen benen staan zorgde ervoor dat structuur wegviel, en ik afhankelijk werd van een man die me volledig heeft kapotgemaakt. Uitgeput liet ik me opnemen in de PAAZ. Ik hoefde niet meer te zorgen. Ik wilde eigenlijk niet verder. Ik vond de moed niet om de wereld onder ogen te zien.

Veel te snel, ben ik terug aan het werk gegaan.

Ik hoopte door de structuur en contact met collega’s terug waardering te vinden. Ook hier liep het mis. Doordat dat ik mezelf zo klein maakte tegenover artsen en leidinggevenden, was ik voor hen een speelbal geworden, waardoor ik stilletjes wegzakte en meer en meer overspoeld geraakte door angstgevoelens. Mijn geschiedenis begon me in te halen. Jaren heb ik me staande gehouden door overmatig werken, overmatig alcoholgebruik, overmatig (gevaarlijk) seksueel contact, ontremmingen, tot alles te veel werd. Ik wist eigenlijk niet meer wie ik was. Mijn hoofd was leeg. Alleen en eenzaam, en vooral heel lang onderweg.

Een psychiater die interesse in mij had, een mens die naar mij luisterde en me begreep, heeft me gered.

Trouw volgde ik haar medicatievoorschrift, Lithium en Quiatepine op, maar thuis bleek ik niet vooruit te gaan, het ging eerder de verkeerde kant uit. Ik liet me opnemen, zodat er voor mij gezorgd zou worden. Ik nam tijd voor mezelf, maar betrok mijn omgeving niet meer. Onbewust vereenzaamde ik, en isoleerde ik mezelf van de wereld. Terug thuis ging het bergaf. Ik had iedereen weggeduwd uit schaamte en was alleen. In juli 2020 heeft mijn oudste dochter uiteindelijk aan de alarmbel getrokken, en werd ik vrijwillig opgenomen. Er werd geluisterd en ik luisterde naar diegenen die me wilden helpen. Ik nam me voor om de kans te nemen om herstel te laten kiemen. Ik wilde de tijd nemen. Tot op zekere hoogte lukte dit, maar toch ben ik bezweken onder de druk die van thuis uit werd gelegd om huiswaarts te keren. Kinderen, partner en hond lieten verstaan dan ik terug thuis moest zijn.

Ik liet me weer ontslagen, maar ditmaal met nazorg.

Ik kreeg ook de nodige appreciatie mee. Ik mocht spreken voor studenten geneeskunde en kon beginnen aan de opleiding tot ervaringsdeskundigheid. Ik had perspectief gecreëerd voor mezelf. Had ik tijd? Ik nam de beslissing om deze te nemen. Thuis is het herstel pas écht gestart. Door anderen te betrekken. Door te praten. Door in therapie te gaan. Door aan zelfonderzoek te doen. Wie ik ben. Wat eet ik graag? Ik weet dit nog steeds niet. Wat is mijn lievelingskleur? Mijn lievelingsland?

Ik volg met 24 anderen de opleiding tot ervaringsdeskundige. Ik word er geapprecieerd en gewaardeerd. Ik sta er in mijn kracht. Volwassen.

Ik probeer soms tijdsloos te zijn.

In het hier en nu te zijn. Te ademen en te voelen. Elke keer ik dit doe, voel ik me dichter bij mezelf en voel ik telkens meer wat mijn lichaam nodig heeft. Er zijn dagen en zelfs weken dat het me te veel wordt. Want het kan niet altijd leuk zijn.

Herstellen vergt moed, hulp van anderen, zelfzorg, mildheid, maar vooral veel tijd.

 

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *