Louise ter Berg is 69 jaar. Ze is bekend met psychose, had haar eerste, onbehandelde, episode 45 jaar geleden. Ze schrijft, in de hoop dat het voor anderen louterend is.
In deze blog deelt Louise ter Berg een stukje eigen proces: hoe ze omgaat met energie, herstel, miskenning en het verlangen naar echte bondgenoten. Geen handleiding, maar een inkijk in hoe Louise haar weg vindt binnen haar gevoeligheid en haar verleden.
Phi en Chi
De drukte van plannen, visioenen en grootse ideeën van afgelopen zomer is weggeëbd. Wat overblijft is een helder besef: mooie projecten ontstaan niet uit groots dromen, maar uit kleine, oprechte bewegingen die wortelschieten bij mensen. Dat zaadje noem ik phi — spontane, natuurlijke harmonie — gevoed door chi, de energie die nodig is om iets in beweging te zetten. Phi staat voor authenticiteit, spontaniteit en verbinding; chi voor de kracht om door te gaan wanneer het moeilijk wordt. Maar die energie moet zorgvuldig worden bewaakt — enthousiasme kan immers omslaan in overbelasting.
Het gevoel alleen te staan
Hersteltijd is net zo essentieel als inzet. Deze balans is niet vanzelfsprekend. Fysieke en cognitieve beperkingen maken dat activiteiten zwaar kunnen zijn. Toch bereik ik via omwegen toch mijn doel. “Ik kom thuis, hoe dan ook.” Dat thuis is niet alleen een plek, maar ook een innerlijke staat van zijn. De herinnering aan een uitputtende treinreis en de machteloosheid van een moeder die niet wist hoe te troosten, symboliseert een levenslange zoektocht naar echte verbinding. De moeder-dochterrelatie was nooit optimaal; loyaliteit was er wel, maar lichtheid en spontaniteit ontbraken. Daardoor raakte ook later vaak de spontaniteit in vriendschappen verloren. Het gevoel van alleen staan werd een constante.
Verlangen naar bondgenoten
Toch is er een verlangen naar bondgenoten: mensen die niet hoeven te vragen, maar begrijpen. Mensen die niet oordelen, maar herkennen. Ik heb uiteindelijk geleerd dat het niet nodig is om de beweegredenen van anderen te doorgronden; het is genoeg om ruimte te laten. Geen concurrentiestrijd, geen drang om mezelf te bewijzen. Iedereen verdient een leven met ruimte om goed te doen, spontaan en zonder religieuze of sociale verplichting. Dat is phi. Langzaam groei ik zelf ook weer richting phi. De wiskundige metafoor mag dan beschadigd zijn; dat is de natuur. Uiteindelijk ben ík degene die beschadigd is geraakt. Dat overkomt iedereen. De spirituele kant bekijk ik nog steeds met scepsis, maar er is moed om toch spontaan te blijven, om gevoelens te uiten, om liefde toe te laten. Loyaliteit is belangrijk, maar niet ten koste van mezelf.
Oordelen van anderen mogen geen belemmering zijn
Er is een geschiedenis van miskenning: verkeerde interpretaties door hulpverleners, vastgeroeste beelden, het niet zien van kleine stappen. Ik voel me vaak verkeerd begrepen, en vertrouw daarom vooral op mijn eigen inzicht. Er is ook trots: ervaring, plezier, kundigheid — zelfs als anderen het niet zagen. De vraag hoe eerlijk ik moest zijn over mijn achtergrond vormde een kronkelpad van vooroordelen. Botsingen met vastgeroeste werkculturen waren soms kruispunten. Ik besefte altijd: het is tijd om iets anders te gaan doen. Inmiddels hoef ik niets meer, vrijgespeeld door mijn leeftijd.
Overgevoeligheid als kracht
Nu is er acceptatie: “Ik zit in de cirkel en het gaat prima met me.” De toekomst bevat lichtheid: vakantie, nieuwe hobby’s zoals acryl schilderen, een omgeving die genoeg ruimte biedt. Er is vertrouwen, geen haast. Gevoelens mogen er zijn, maar hoeven niet te overheersen. Overgevoeligheid is geen zwakte; het is een kracht die iets kan bereiken. Wat ik vooral opnieuw heb geleerd, is dat herstel geen rechte lijn is maar een beweging: soms klein, soms onverwacht, soms bijna onzichtbaar voor anderen, een proces. Elke stap telt. Door mijn eigen tempo te volgen en te vertrouwen op wat goed voelt, ontstaat er ruimte voor rust, creativiteit en verbinding.
Misschien herken je iets van jouw eigen weg in mijn verhaal — en als dat zo is, hoop ik dat het je zachtjes herinnert aan dit: je mag groeien op jouw manier, in jouw ritme, met jouw eigen phi als kompas.
Lees ook Op de hand wegen van erfelijkheid, Mijn relatie met Psychose en Door de bomen het bos zien van Louise ter Berg.
Lees meer over recent universitair onderzoek Blauwdruk goede psychosezorg
Reacties: