Guy Van der Borght (55) is vader van drie kinderen, gescheiden en psychosegevoelig. Vanuit zijn eigen ervaringen met psychose en psychiatrische opnames getuigt hij regelmatig over psychische kwetsbaarheid.
Guy wil met zijn verhaal bijdragen aan meer begrip en preventie. Door open te spreken over zijn ervaringen hoopt hij dat mensen sneller signalen herkennen en beter leren omgaan met hun gevoelens. We laten Guy aan het woord.
Negatieve gevoelens horen er ook bij
In onze maatschappij wordt individueel geluk vaak gezien als het hoogste doel. Positieve gevoelens krijgen volop ruimte en worden aangemoedigd. Maar wat doen we met negatieve gevoelens? Vaak proberen we ze te negeren of weg te duwen. Het risico daarvan is dat gevoelens zich opstapelen. Op een bepaald moment kan het ‘potje met gevoelens’ overlopen, met psychische kwetsbaarheid als mogelijk gevolg. Negatieve gevoelens verdienen daarom evenveel aandacht als positieve.
Volgens mij is het belangrijk om actief met gevoelens aan de slag te gaan. Dat kan op verschillende manieren: meditatie, mindfulness, tekenen, schilderen, schrijven… Door zulke uitlaatkleppen ontstaat er ruimte in je gevoelswereld. Je leert meer verdragen en krijgt beter zicht op wat er in je omgaat. Zeker wanneer iemand met trauma’s leeft, nemen die vaak een grote plaats in dat ‘potje met gevoelens’ in.
Psychose en gevoelens
In mijn eigen ervaring met psychose wil ik het medische team absoluut een pluim geven voor de behandeling met medicatie. Daarin wordt goed werk geleverd. Maar het omgaan met gevoelens krijgt naar mijn gevoel minder aandacht. Nochtans ligt daar volgens mij een belangrijke uitdaging voor de psychiatrie. Wanneer gevoelens zich opstapelen en uiteindelijk chaotisch worden, kan dat bijdragen aan het ontstaan van een psychose. Mensen leren omgaan met hun gevoelens zou daarom een belangrijk onderdeel van zorg mogen zijn.
In tien jaar tijd had ik negen opnames. Vaak verliep dat volgens een gelijkaardig patroon: het potje met gevoelens loopt over, er volgt een psychose en een opname. Met medicatie stabiliseren de klachten, waarna ik naar huis ga terwijl het potje eigenlijk nog grotendeels gevuld is. Wanneer er vervolgens opnieuw moeilijke gebeurtenissen plaatsvinden, kan het opnieuw overlopen. Dat patroon zette me aan het denken: hoe kunnen mensen beter leren omgaan met hun gevoelens zodat het potje minder snel overloopt?
Gevoelens een plaats geven
Volgens mij hoeft dat niet altijd ingewikkeld te zijn. Soms kan iets eenvoudigs al helpen, zoals gevoelens opschrijven. Door woorden te geven aan wat je voelt, krijgen emoties een plek. Ook in het dagelijks leven krijgen mensen soms veel tegelijk te verwerken. Denk bijvoorbeeld aan meerdere ingrijpende gebeurtenissen kort na elkaar: een overlijden, een scheiding, financiële problemen of een ongeluk. Zelfs de sterkste mensen hebben een grens waarop het te zwaar wordt. Zelf heb ik geleerd waar mijn grens ongeveer ligt en hoe ik die kan verschuiven door actief met mijn gevoelens bezig te zijn.
Toen mijn vader overleed, mijn moeder naar een rusthuis verhuisde en ik zelf naar een appartement verhuisde, waren dat drie grote veranderingen in korte tijd. Vroeger had zo’n periode mij misschien opnieuw in een opname gebracht. Nu probeer ik mijn gevoelens ruimte te geven door bijvoorbeeld brieven te schrijven aan mijn vader of aan mijn moeder. Zo krijgen verdriet en andere emoties een plaats.
Guy Van der Borght kan je bereiken via gvanderborght2@gmail.com.
Lees ook de volgende blogs van Guy:
Reacties: