Vraag
Beste,
Een psychose voelt me meer aan als een stempel voor mensen die een vreselijk trauma hebben meegemaakt. Ze leven in herstel, maar als ze het vertellen klinkt het niet maatschappelijk aanvaardbaar terwijl er vaak effectieve bewijzen kunnen weerlegd worden.
Er gebeuren vreselijke dingen, maar gaat de persoon voor hulp – gerechtigheid zeg maar – stuiten ze op een stigma, krijgen ze al vlug antipsychotica en de persoon wordt letterlijk verder geduwd in een problematiek die maatschappelijk in de doofpot wordt gestoken.
Met vriendelijke groet.
Antwoord
Beste,
Ik denk uit hetgeen je schrijft, te begrijpen, dat je het belang van een traumatische ervaring of geschiedenis wil benadrukken. Dat dit best niet zomaar met een etiket van 'psychose' zou worden weggemoffeld of genegeerd. Maar dat je dat wel lijkt te ervaren dat dit te vaak gebeurt.
We weten nochtans dat heel wat mensen die in meer of mindere mate worstelen met een psychosegevoeligheid, in hun verleden of heden heel ingrijpende en zelfs traumatische ervaringen hebben opgedaan, die reëel zijn. Niet dat iedereen met een traumageschiedenis psychotisch wordt, en dus ook niet iedereen met psychosegevoeligheid heeft een trauma doorgemaakt. Maar een grote groep onder hen dus wel.
Het is dus altijd belangrijk om zeker ook aandacht en erkenning te hebben voor wat fors heeft ingegrepen in iemands leven, of er nu bepaalde belevingen zijn of niet, die door de andere mensen rondom je niet gedeeld worden of anders geïnterpreteerd worden.
Ik wens je toe dat je daar met je naasten of nabije hulpverlening open kan over spreken, want dat is een begin om met hen de samenhang van impactvolle betekeniservaringen beter te kunnen ontrafelen en begrijpen. Soms kan een contact met ervaringsdeskundigen of patiëntenverenigingen daar ook heel ondersteunend in zijn, en kan je via hen daar ook de eerste positieve ervaringen mee opdoen.
Wim Simons
Beantwoord door: Wim Simons op 10 maart 2026
Wim is behandelend en beleidspsychiater in de VZW St. Annendael in Diest. Samen met de multidisciplinaire teams binnen en buiten het ziekenhuis probeert hij voortdurend in een verbindende en evenwaardige open dialoog te gaan met mensen met ernstige psychiatrische problemen én hun betrokkenen. Om samen te werken aan hun herstel.
