De gedeelde manier waarop de geest informatie verwerkt tijdens een psychose en tijdens een creatief proces is opmerkelijk gelijklopend.
Een periode van verwarring en bevreemding leidt vaak tot creativiteit. Zo dringt Katia’s denken zich op via schrijfsels. Onderstaande woorden zijn geschreven tijdens een recente opname. In sobere maar precieze taal wordt rouw hier niet voorgesteld als een proces met een eindpunt, maar als een blijvende relatie waarin liefde, schuld en verantwoordelijkheid onafscheidelijk met elkaar verweven blijven.
Deze ontroerende tekst is één van de vele gedichten die Katia’s talent blootlegt.
To rise without leaving her behind
I speak as the one left behind, the daughter who still feels her mother’s hands shaping the boundaries of her world.
I walk through days carrying a grief so hot it sometimes feels like a calling, a pull toward the flames where I imagine she waits, but deep inside I know, she is not a fire that demands my sacrifice.
Am I supposed to rise ad her phoenix or let myself fall into ashes so we can share the same dust?
What burns in me is not only sorrow but the unbearable fear that living without her means losing her twice.
Yet I also fear the silence that would follow if I stopped walking altogether.
I miss her prayers whispered into the night, her faith placed like a hand against my back, guiding me forward, believing for me when I could not believe for myself.
She prayed that I would rise, and now I am torn, because rising feels both loyal and disloyal, as if each breath I take is a step away from her and a step toward the life she wanted for me.
Dankjewel Katia voor deze doorleefde, breekbare bijdrage.
Katia De Lamper is al jaren vrijwilliger bij PsychoseNet. Ze zet zich in voor mensen met een psychosegevoeligheid met focus op ervaringsdeskundigheid. We wensen haar een spoedig herstel, veel warmte en genegenheid vanwege het hele Team.
Reacties: