‘De taal van de terugkeer’ is een negendelige blogreeks van gastblogger Katia De Lamper. Elke maand delen we een nieuw deel op PsychoseNet.
In deze reeks neemt Katia ons mee in haar persoonlijke zoektocht na een psychotische ontregeling — niet via theorie, maar via taal die vertraagt, verstilt en verdiept.
Over Katia De Lamper
Katia De Lamper is ervaringsdeskundig in psychosegevoeligheid. Ze doorliep een intens en gelaagd herstelproces en zoekt in haar schrijven naar woorden voor wat vaak moeilijk onder woorden te brengen is. In deze reeks deelt ze haar persoonlijke ‘recepten’ voor herstel: ankerpunten die helpen om opnieuw ritme, veiligheid en mildheid te vinden. Het eerste deel draagt de titel Aandacht die ademt — een verstilde verkenning van wat het betekent om je interne waakzaamheid stap voor stap te mogen loslaten.
Woorden als kompas voor anderen
Tijdens een recente opname merkte ik hoe mijn denken zich opnieuw aan mij opdrong via schrijfsels. Ik schreef deze teksten omdat ik de behoefte voelde om de verwarring en de bevreemding te vertalen naar iets hanteerbaars. Met deze reeks wil ik laten zien dat herstel geen proces is met een vaststaand eindpunt, maar een blijvende relatie waarin je leert omgaan met je eigen gevoeligheid. Ik hoop dat deze woorden een kompas kunnen zijn voor anderen die de weg terug zoeken. Niet door het verleden uit te wissen, maar door stap voor stap een nieuw akkoord te sluiten met wie je aan het worden bent: met hulp, met ritme en vooral met veel mildheid voor jezelf.
Aandacht die ademt
Ik ben aan het leren,
stilaan.
Dat ik niet altijd
op mijn hoede hoef te zijn.
Niet elk moment
alles in de gaten moet houden.
Dat mijn aandacht
vrij mag rondkijken
zonder meteen te moeten scannen
op de potentiële Dreiging
in al zijn gedaantes.
Mijn lichaam mag loslaten,
nu het gevaar niet steeds
om elke hoek loert,
ook al kijkt het geheugen
nog af en toe mee
over mijn schouder.
Dat is niet tegenstrijdig.
Dat is menselijk.
Rust komt niet binnen
met lawaai.
Ze zet zich naast me neer
en wacht geduldig
tot ik haar opmerk.
De paradox van veiligheid
In dit eerste deel van mijn zoektocht besef ik dat de grootste overwinning niet het ‘stoppen’ van gedachten is, maar het durven staken van de interne wacht. Het is een kwetsbaar moment: je lichaam toestemming geven om het harnas even af te zetten, terwijl je geheugen je nog waarschuwt voor ‘monsters’ uit het verleden. Wat me het meest raakt bij het teruglezen, is de gedachte dat rust niet iets is dat je moet bevechten of afdwingen. Het is een soort stille aanwezigheid die wacht tot jij er klaar voor bent om haar toe te laten. Herstel is hier niet ‘genezen’ van angst, maar het creëren van ruimte waarin de aandacht weer mag dwalen zonder dat er direct een alarmsignaal afgaat.
Meer lezen van Katia De Lamper:
- Verslag masterclass: herstel en verslaving
- Op het snijpunt van psychose en creativiteit
- Open Dialogue, een nieuwe taal van zorg
- Ziekte-inzicht versus therapietrouw
- Neuro-leponex-icated
- Filosofische overpeinzingen op de relatie tussen trauma en psychose
- Stigmatisering van mensen met een psychiatrische voorgeschiedenis
- Kernthema’s om persoonlijk herstel van psychose te faciliteren
- Terugblik Publiekssymposium Psychose
Reacties: