De taal van de terugkeer is een negendelige blogreeks van gastblogger Katia De Lamper. Elke maand delen we een nieuw deel op PsychoseNet. In deze reeks verkent Katia in sobere, poëtische taal haar weg van psychotische ontregeling naar herstel.
Katia De Lamper is ervaringsdeskundig in psychosegevoeligheid. Vanuit haar eigen herstelproces zoekt ze woorden voor ervaringen die vaak moeilijk te beschrijven zijn. In deze reeks deelt ze persoonlijke ankerpunten die haar hielpen om opnieuw rust, ritme en vertrouwen te vinden.
In deel twee, “Toen alles begon te spreken”, staat Katia stil bij een ervaring die veel mensen met psychosegevoeligheid herkennen: het moment waarop de wereld plots vol betekenissen lijkt te zitten. Kleuren, getallen en geluiden lijken signalen te worden die begrepen moeten worden. In haar reflectie beschrijft Katia hoe dat intense zoeken naar betekenis ook een poging van het brein kan zijn om grip te krijgen op een overweldigende werkelijkheid — en hoe herstel soms begint met het toelaten van de eenvoudige banaliteit van dingen.
Toen alles begon te spreken
Er was een tijd
dat alles iets te zeggen had.
Getallen, kleuren, geluiden,
in eindeloze rijen.
Niets liet zich zomaar
afremmen of stoppen.
Mijn brein probeerde
te verbinden
om niet helemaal verloren te lopen
in wat té werd.
Dat was geen dwalen.
Dat was mijn zoektocht.
Nu hoeft niet meer alles
verklaard te worden.
Sommige dingen mogen even oplichten
en daarna weer uitdoven.
Niet elk teken
noodzaakt duiding.
Reflectie op deel 3: de helende banaliteit
Er kleeft een grote, troostende mildheid aan het besef dat mijn overprikkelde brein indertijd niet ‘stuk’ was, maar juist wanhopig hard probeerde te overleven.
Toen de wereld onbegrensd hard binnenkwam en elke natuurlijke filter leek weggevallen, begon mijn geest dwangmatig overal draden tussen te spannen. Het was een uiterst menselijk overlevingsmechanisme: als alles een geheime betekenis heeft, als toevallige cijfers of geluiden plots een patroon vormen, voelt de overweldigende chaos misschien net iets minder onvoorspelbaar. Dat koortsachtige zoeken naar signalen was geen waanzin, maar een radeloze poging om zelf houvast te creëren in een storm die simpelweg té werd.
De ware bevrijding van het herstel schuilt vandaag niet in het krampachtig wegdrukken van prikkels, maar in de zachte onthechting ervan. Het is het ontroerende besef dat een opvallende kleur of een repeterend geluid gewoon even mag bestaan en weer mag verdwijnen, zonder dat het een persoonlijke boodschap of een waarschuwing in zich draagt. Het is de helende terugkeer naar de banaliteit van de dingen. De wereld hoeft me niet onophoudelijk meer toe te spreken, ze mag weer zwijgen. En in die herwonnen stilte hoef ik enkel nog te ademen, in plaats van voortdurend te ontcijferen.
Lees de eerste blog uit de reeks “De taal van de terugkeer” van Katia De Lamper: Aandacht die ademt.
Reacties: