Zijn boodschap is helder én belangrijk: luisteren maakt wel degelijk een verschil – ook als het probleem niet meteen ‘oplosbaar’ is.

Wanneer hulpvragen niet passen in het klassieke kader

In de column beschrijft Dierinck een herkenbare situatie: een politieagent wordt opgeroepen door iemand die zich bedreigd voelt door ‘straling’ en een spleet in zijn tafel. Voor de agent lijkt het verhaal onsamenhangend en moeilijk om iets mee te doen. Wanneer dezelfde persoon later opnieuw belt, besluit hij dat luisteren blijkbaar niet helpt.

Toch tonen andere agenten een andere aanpak. Zij blijven teruggaan, luisteren opnieuw, stellen vragen en bouwen – soms onverwacht – een vorm van vertrouwen op. Wat eerst zinloos leek, blijkt net een vorm van nabijheid en menselijke verbinding.

Luisteren is geen oplossing, maar wel essentieel

Dierinck benadrukt dat één gesprek het probleem niet oplost. Maar dat betekent niet dat luisteren nutteloos is. Integendeel:

• Mensen met intense angst of wanhoop hebben nood aan erkenning en nabijheid
• Vriendelijkheid en aanwezigheid kunnen rust brengen
• Herhaald contact kan vertrouwen opbouwen, zelfs binnen een politiecontext

De kern verschuift daarbij van ‘het probleem oplossen’ naar het lijden erkennen.

Politie én geestelijke gezondheidszorg: een gedeelde verantwoordelijkheid

De column maakt ook duidelijk dat politie niet alleen kan instaan voor deze complexe situaties. Wanneer het lijden blijft terugkeren, is er nood aan betrokkenheid van de geestelijke gezondheidszorg.

Belangrijke inzichten:

• Mensen zoeken eerst bescherming, niet meteen hulpverlening
• Politie moet kunnen rekenen op zorgcontinuïteit en samenwerking
• Veiligheid en zorg zijn geen tegenpolen, maar aanvullend

Alleen door samenwerking vermijden we dat mensen tussen de mazen van het net vallen.

De essentie: nabijheid bieden

Volgens Dierinck ligt de kern van professioneel handelen in dit soort situaties niet in controle of diagnose, maar in iets fundamentelers:

Nabijheid bieden en erkenning geven aan lijden dat niet oplosbaar lijkt.

Dat vraagt geen psychologische expertise van politieagenten, maar wel menselijkheid, tijd en bereidheid om te blijven luisteren.

Een hoopvol begin

De column eindigt met een jonge agent die aangeeft dat hij nog weinig ervaring heeft, maar wil leren. Misschien is dat wel het belangrijkste vertrekpunt: openstaan, blijven luisteren en bereid zijn om anders te kijken naar wat op het eerste gezicht ‘onbegrijpelijk’ lijkt.

Lees de volledige column op Sociaal.net.

Bekijk de video van Peter Dierinck over kwartiermaken en presentie.