Vraag

Beste,

Ik zit in een lastige situatie. Mijn lief is een maand geleden opgenomen in een instelling voor 6 maanden. We hadden 3 maanden een relatie maar hadden langer dan een jaar ervoor al contact als vrienden (al hebben we wel ons vertrouwen soms op elkaar getest). Nu wist ik dat hij echt wou werken aan zijn problemen. Maar ik had niet verwacht dat hij plots in een week tijd 6 maanden in de instelling ging zitten.

We hadden dan de eerste 2/3 weken goed contact. Daarna kreeg ik een bericht dat het niet meer ging voor hem. We hebben nog gestuurd en gesproken na de breuk. Na een week sturen waren we in die week heel golvend in emoties naar elkaar toe.

Direct na de breuk was hij heel kil maar dat wisselde redelijk snel toen ik begrip toonde. Ik heb dan gevraagd hoe we het ‘contact zullen aanpakken’. Hij zei dat we het misschien beter even laten rusten… Hij heeft me gezegd dat de stress en de druk van mijn emoties als persoon te veel waren om te dragen voor hem op dit moment.

We waren beide echt verliefd op elkaar, daar ben ik zeker van, dus die emoties hebben we beide niet nodig in deze situatie. Maar ik maak me zorgen over hem. Hij kan verder gaan ook al lijkt de kans me klein dat hij iemand nieuw vindt. Ik maak me zorgen om hem; niet om zijn veiligheid, want hij zit daar goed en hij heeft zijn beste vriend, maar daar los van wil ik voor hem zorgen omdat ik van hem hou.

Nu voelt het alsof ik diegene ben die beslist over het tempo van ons contact terwijl hij diegene was die aangaf dat het te veel was, wat dus extreem moeilijk is om te dragen.

Ik ben zelf hulp gaan zoeken via mijn school. Ik heb een verslaving gehad aan Monster energiedrankjes en die durft af en toe nog eens zacht naar boven te komen. Maar ik heb besloten bewust te stoppen en ben nu al 6 dagen sober op zowel energiedrank als alcohol.

Ik vind het moeilijk om in te schatten wanneer ik terug contact zou kunnen opzoeken.

[Informatie over een playlist die voor elkaar werd gemaakt]. Dat geeft mij dan het gevoel dat hij er dus niet helemaal klaar mee is.

Hoe pak ik dit nu het beste aan?

Alvast bedankt!

Antwoord

Hey,

Wat je beschrijft klinkt echt ontzettend intens. Er gebeurt op heel korte tijd enorm veel tegelijk:

• je eerste echte relatie,
• een opname van iemand van wie je houdt,
• een breuk terwijl de gevoelens nog aanwezig zijn,
• onzekerheid over contact,
• zorgen om hem,
• én tegelijk je eigen emoties en paniekaanvallen proberen dragen.

Het is heel begrijpelijk dat je hoofd nu constant probeert te zoeken naar signalen:

• “Bedoelde hij dit?”
• “Is het echt gedaan?”
• “Mag ik sturen?”
• “Heeft hij nog gevoelens?”

Dat doet een verliefd en gekwetst hart bijna automatisch.

Wat ik eigenlijk vooral lees in jouw verhaal, is dat jullie allebei geprobeerd hebben om zacht en respectvol met elkaar om te gaan, ondanks dat het te veel werd. Dat is waardevol. Die knuffels, dat rustige gesprek, het feit dat hij eerlijk zei dat hij het momenteel niet kan dragen… dat klinkt niet alsof hij jou haat of koudweg wegduwt. Het klinkt eerder alsof hij op dit moment heel weinig emotionele ruimte heeft omdat hij zelf aan het overleven en herstellen is. En ik denk dat je diep vanbinnen dat eigenlijk ook wel voelt.

Maar tegelijk zit jij nu in een heel moeilijke positie: omdat hij niet volledig de deur dichtgooide, blijf jij 'tussen hoop en loslaten' hangen. En dat is vaak emotioneel zwaarder dan een duidelijke breuk.

Misschien is dit belangrijk om te onthouden: iemand missen betekent niet automatisch dat er nú contact moet zijn. Soms zijn gevoelens echt, maar is de timing of draagkracht gewoon niet goed genoeg op dat moment.

Ik denk eerlijk gezegd dat het heel sterk is dat je:

• hulp bent gaan zoeken,
• probeert niet vanuit paniek te sturen,
• bewust bent gestopt met alcohol en energiedrank,
• en probeert stil te staan bij jouw eigen emoties in plaats van ze alleen via hem te reguleren.

Dat zijn grote stappen.

Over contact opnemen: er bestaat helaas geen 'perfect moment' waarop je plots zeker weet dat het oké is. Maar je kan jezelf wel een belangrijke vraag stellen vóór je stuurt: “Stuur ik nu vanuit rust en verbinding… of omdat ik de spanning en het gemis even niet meer kan verdragen?”.

Als het vooral uit paniek, nood of onzekerheid komt, dan geeft contact meestal maar heel kort opluchting en daarna vaak opnieuw verwarring of pijn.

Wat jij als voorbeeldbericht schreef (“ik denk aan je, ik ben hulp gaan zoeken, dankjewel voor het gesprek…”) klinkt eigenlijk zacht en respectvol. Maar het hoeft misschien niet meteen nu gestuurd te worden. Niet omdat het fout zou zijn, maar omdat jullie allebei nog heel emotioneel in die breuk zitten.

Misschien helpt het om jezelf eerst wat meer stabiliteit te geven:

• focussen op school,
• therapie volgen,
• je lichaam tot rust laten komen,
• leren omgaan met paniek zonder hem meteen nodig te hebben,
• opnieuw wat grond onder je voeten voelen.

En daarna pas kijken: “Wil ik vanuit rust nog contact? En zo ja: wat verwacht ik daar eigenlijk van?”.

Want dat is ook belangrijk: jij hoeft nu niet de 'beheerder' van jullie contact te worden. Hij gaf zelf aan dat het hem te veel werd. Dat betekent dat jij niet voortdurend moet inschatten wanneer het perfect moment is om hem emotioneel te dragen. Je mag ook gewoon voelen dat jij hem mist. Dat alleen al is al zwaar genoeg.

En nog iets: het feit dat hij die playlist stuurde of zacht reageerde, betekent waarschijnlijk inderdaad dat hij niet gevoelloos is geworden. Maar dat betekent niet automatisch dat hij nu klaar is voor meer contact of een relatie. Die twee kunnen tegelijk bestaan.

Probeer daarom niet elk klein signaal te analyseren alsof daar de toekomst van jullie relatie in verborgen zit. Dat houdt je zenuwstelsel constant 'aan'.

Je hoeft nu niet alles te beslissen. Niet: “komt het ooit terug?”. Niet: “moet ik loslaten?”. Niet: “gaan we ooit opnieuw samen zijn?”. Voor nu is het misschien al genoeg om:

• te ademen,
• je eigen herstel serieus te nemen,
• en de verbinding met jezelf terug wat sterker te maken.

Want eerlijk? Je klinkt als iemand met een groot hart, veel empathie en veel intensiteit. Alleen ben je momenteel zó bang om hem kwijt te raken, dat je jezelf onderweg bijna mee verliest.

En daar mag nu ook zorg voor komen.

Een hele warme groet,
Freya Spillemaeckers

Freya is webredacteur bij PsychoseNet, psychologisch consulente, maar ook "jong-ervaringsdeskundige". Freya combineert academische kennis met persoonlijke ervaring om anderen te helpen.