Vraag

Beste,

Ik heb het gevoel dat ik stilaan gek word…

Sinds enkele jaren zijn mijn gevoelens totaal afgevlakt. Ik voel niets bij de dood van mijn moeder, ik word nergens blij van. Ik mis mijn vrienden en familie niet wanneer ik hen niet zie,… Voor de buitenwereld hou ik gewoon de schijn op, maar vanbinnen ben ik leeg. En ik ben dat zo beu.

Soms denk ik dat ik fout gediagnosticeerd ben. Mijn psychiater onderneemt niets wanneer ik hierover vertel en ik geraak bij geen enkele andere psychiater binnen. Overal patiëntenstop…

Ik weet niet meer wat ik moet doen, maar dit is geen leven, al doe ik heel erg mijn best om al het positieve en mooie op te zoeken. Het komt gewoon niet binnen. Ik ben leeg. Ik voel me leeg geleefd. Help!

Antwoord

Dag,

Wat je beschrijft klinkt ontzettend zwaar en eenzaam. Het gevoel dat emoties verdwijnen, dat niets nog écht binnenkomt en dat je alleen maar 'functioneert' naar de buitenwereld toe, kan mensen heel wanhopig maken. Zeker wanneer je tegelijk hard blijft proberen om positieve dingen op te zoeken, maar merkt dat het je vanbinnen niet meer raakt.

Veel mensen denken bij psychische problemen vooral aan hevige emoties, maar emotionele afvlakking of leegte kan minstens even pijnlijk zijn. Het gevoel geen verbinding meer te ervaren, zelfs niet bij mensen die je graag ziet of bij ingrijpende gebeurtenissen, kan heel beangstigend zijn en mensen doen twijfelen aan zichzelf, hun diagnose of hun medicatie.

Het is begrijpelijk dat je je afvraagt of:

• dit nog bij een depressie of bipolaire kwetsbaarheid hoort,
• of medicatie meespeelt,
• of er misschien iets anders aan de hand is.

Dat zijn belangrijke vragen, en het is jammer dat je het gevoel hebt dat daar momenteel onvoldoende ruimte voor is in gesprek met je psychiater.

Wat je beschrijft kan verschillende oorzaken hebben. Soms speelt een langdurige depressieve uitputting mee, soms emotionele afvlakking door chronische stress of overbelasting, soms ook een effect van medicatie of van jarenlang 'overleven'. Het hoeft dus niet te betekenen dat je 'gek aan het worden bent', ook al voelt het momenteel misschien zo.

Maar belangrijk: je hoeft dit niet alleen te dragen en het feit dat je hier expliciet “Help!” schrijft, toont hoe groot de nood geworden is. Neem dat gevoel ernstig.

Omdat je aangeeft dat je weinig gehoor vindt, zou ik je echt aanraden om opnieuw hulp te zoeken, ook al voelt dat ontmoedigend:

• eventueel via je huisarts,
• een mobiel crisisteam,
• een CGG,
• of een psycholoog/therapeut die mee kan kijken naar die leegte en uitputting, los van enkel medicatie.

Als je merkt dat de wanhoop groter wordt of je gedachten krijgt om er niet meer te willen zijn, zoek dan onmiddellijk steun:

• bij iemand dichtbij,
• je huisarts van wacht,
• of 1813 (zelfmoordlijn).

Misschien helpt deze pagina ook een beetje om woorden te geven aan wat je ervaart:

• Over depressie.

En misschien nog dit: het feit dat je vandaag nog blijft zoeken naar hulp, blijft nadenken, blijft proberen om schoonheid of verbinding te vinden, zelfs al voel je die momenteel niet, zegt iets belangrijks. Er is blijkbaar nog een deel in jou dat niet opgegeven heeft. Hou dat stukje alsjeblieft vast, ook al voelt alles nu ver weg.

Met warme groet,
Freya Spillemaeckers

Freya is webredacteur bij PsychoseNet, psychologisch consulente, maar ook "jong-ervaringsdeskundige". Freya combineert academische kennis met persoonlijke ervaring om anderen te helpen.