Als Industrieel Ingenieur is Wim Stevens gebeten door webdesign en marketing. Wim vertelt hoe hij na ernstig psychisch leiden genoodzaakt was om met minder hersencellen aan het werk te gaan en een herstructurering van zijn eigen brein mogelijk te maken.
Een stuk verhaal van vallen en opstaan, van psychisch leiden, van confrontatie met een hard systeem. Maar ook een verhaal van verbinding; hoe veerkrachtig opstaan opnieuw mogelijk wordt, wanneer iemand zich geborgen voelt. Lees hoe goede therapeutisch begeleiding helpt en hoe belangrijk vrienden zijn in een herstelproces.
Gedwongen opnames
Hoe het allemaal begon: een reeks van tien collocaties* in het binnenland en twee verplichte opsluitingen in het buitenland. Drie weken in Duitsland in een Landeskrankenhaus en twaalf dagen in de meest primitieve opsluiting in Belgrado: één zaal van twintig mensen, wc’s en douches zonder deuren, mannen en vrouwen allemaal door elkaar. Slavische muziek op de achtergrond en bij het eten enkel een lepel. Eerlijk gezegd is de opname in Belgrado het meest bevrijdend geweest, zonder trauma’s. Duitsland was daarentegen de ergste: een echte verschrikking. Ik ben er geslagen en aangevallen zoals op geen enkele andere plek, en kwam naar huis met een bloeddruk van 20.
De eerste collocatie vond plaats in 2014. Als er eenmaal één collocatie is doorgezet, volgen er snel nieuwe op de een of andere manier. De eerste keer werd ik opgenomen op een gesloten afdeling bepaald door een vrederechter op basis van een aangedikt dossier van een arts die denkt je snel te kunnen doorgronden. Ik werd eerst naar de Urgente Psychiatrische Eerste Opvang gebracht voor een korte evaluatie door een arts-specialist in opleiding die op dat moment aan het werk was. Dat waren volgens mij formaliteiten en die voelden vooral extra vernederend.
De manier waarop
Er werd een ambulance in werking gesteld, achternagereden door een combi met blauwe lichten. Afgevoerd worden als een crimineel voelt zo ingrijpend dat het niet zomaar uit je leven te wissen valt. Te bedenken dat ik nooit fysiek gewelddadig ben geweest; ik had wel een gladde tong als verweer. Net voor ik het Psychiatrisch Ziekenhuis binnenreed, werd ik aangekondigd: “We zijn met een erg geval op weg”. De politie was er om me bij aankomst zonder verpinken vast te rijgen aan een houten bed, na het krijgen van een injectie met haloperidol (Haldol) in je billen. Het was dan lijdzaam afwachten en niet meer kunnen bewegen. Uren vastliggen terwijl ik bekeken werd door een camera. Men komt nagenoeg niet binnen. De injectie op zich zorgde bovendien voor verlies van controle over blaas/darmen zodat ik tijd doorbracht in eigen vuil. Wat kan de bedoeling van dit alles zijn? En zo zijn mijn meeste collocaties verlopen.
Therapeuten die het goed met je voorhebben
In al die opnames zijn er therapeuten die het echt goed met je voorhebben en er alles aan willen doen om je terug in de juiste richting te sturen. Die specifieke hulpverleners hebben echt het verschil voor mij gemaakt en ik zal hun voor altijd dankbaar blijven. Als ik goed word benaderd, zal ik daar openlijk over getuigen, anders ben ik zeer hard in mijn oordeel. Uiteindelijk kwam het moment dat ik, met de hulp van die enkelingen en door niet langer alleen op de wereld te zijn, dankzij een kleine vriendenkring die mij door dik en dun steunt, gestaag mijn weg terugvond naar het normale leven. Ik voelde me gesterkt door een oprijzend zelfvertrouwen. Onophoudelijk vrijwilligerswerk heeft bovendien mijn soft skills gevormd. De tijd waarin ik niet kon werken, heb ik voortdurend benut om te studeren: hardware, marketing, webdesign, crossmedia-assistentie en grafische vormgeving.
Omringd en geborgen
Vandaag word ik omringd door een gedegen therapeutisch team dat ik volkomen vertrouw en op wie ik kan terugvallen als dat nodig is. Maar het zijn toch in de eerste plaats mijn vrienden die me op het goede pad houden. Ik voel me omringd en geborgen, en kan nu ook mijn zorg voor anderen delen. Mijn beste maatjes, verspreid over Oost- en West-Vlaanderen, zijn de inspiratie en de kracht om door te zetten en te volharden. Ik ga terug aan het werk, en deze keer met veel vertrouwen en zonder depressieve momenten. Ik voel me een beetje herboren en zit goed in mijn vel, zelfs een beetje onbevreesd zoals ik als kind altijd was. Ik heb gewoon vertrouwen. Via een partner van de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding zal ik hopelijk in september terug aan het werk kunnen.
Ik ben al eens acht maanden zelfstandig webdesigner geweest, maar dat bleek niet winstgevend genoeg. Het waren wel de leukste maanden van mijn carrière. Ik ben een autodidact die out of the box denkt, met een extreem associatief vermogen. Omdat er bijzonder veel hersencellen zijn gesneuveld door zware antispcychotica die jarenlang door mijn lichaam hebben gevloeid, was ik genoodzaakt om met minder hersencellen aan het werk te gaan en een herstructurering van mijn eigen brein mogelijk te maken.
Ik kijk uit naar de toekomst.
Op de blog reageren kan via stevens.wim@jmaster.be. Wim is ook bereid om zijn ervaringsverhaal te brengen, mocht je als organisatie op zoek zijn naar ervaringsdeskundigheid. Tot slot kan je Wim vragen stellen via deze link voor een diepgaand gesprek over psychische kwelling of voor digihulp.
Lees meer over Netwerk Alternatieven voor Dwang en Afzondering
Meer lezen over ervaringsverhalen en ervaringsdeskundigheid kan via deze link
* Sinds 1 januari 2025 geldt een nieuwe wet die personen met een psychiatrische aandoening moet beschermen. Zo werden de regels rond gedwongen opname of collocatie aangepast en spreekt de wet nu met meer respect over patiënten. Lees hier meer uitleg over Beschermende maatregelen.
Reacties: