De taal van de terugkeer is een negendelige blogreeks van gastblogger Katia De Lamper. Elke maand delen we een nieuw deel op PsychoseNet.
In deze reeks verkent Katia in sobere, poëtische taal haar weg van psychotische ontregeling naar herstel. Katia De Lamper is ervaringsdeskundig in psychosegevoeligheid. Vanuit haar eigen herstelproces zoekt ze woorden voor ervaringen die vaak moeilijk te beschrijven zijn. In deze reeks deelt ze persoonlijke ankerpunten die haar hielpen om opnieuw rust, ritme en vertrouwen te vinden.
Ruimtes lijken geladen met dreiging
In deel drie, Context die haar greep verliest, staat Katia stil bij de manier waarop plaatsen en herinneringen tijdens een psychose een overweldigende betekenis kunnen krijgen. Ruimtes lijken geladen met dreiging of herhaling van het verleden. In haar reflectie beschrijft ze hoe herstel ook betekent dat die koppeling langzaam losser wordt: dat een huis weer gewoon een huis kan zijn, en dat het verleden aanwezig mag blijven zonder nog de richting van het heden te bepalen.
Context die haar greep verliest
Plaatsen onthouden dingen.
Dat weet ik nu.
Maar ik hoef niet langer
met hen mee te bewegen
in alles wat zij oproepen.
Een huis mag
opnieuw gewoon
een huis worden.
Geen voorspelling
van iets wat zich herhaalt.
Wanneer veiligheid
zich blijft vestigen
in het heden
verliest het verleden
zijn destructieve kracht.
Wat geweest is
mag herinnering blijven
zonder richting te geven.
Reflectie op deel 3: terugkeer naar het nu
Wanneer de geest zijn grip op de realiteit verliest tijdens een psychose, valt elke natuurlijke filter weg en krijgt werkelijk alles een overweldigende, dwingende lading. Maar die nieuwe betekenis komt zelden uit het niets; ze wordt onbewust en haast onvermijdelijk gekleurd door de blauwdruk van oude trauma’s.
In die uiterst kwetsbare staat greep mijn overprikkelde brein terug naar wat het maar al te goed kende: de taal van de onveiligheid. Fysieke plaatsen werden plotseling gevaarlijke decors waarin het verleden zich leek te herhalen, of waar naderend onheil werd voorspeld. Een huis was niet langer gewoon een stapel stenen, maar een ruimte die ademde met de zwaarte van wat er ooit misging. Het voelde alsof de muren zélf het trauma hadden opgeslagen en mij dwongen om mee te resoneren met hun angst.
Herstellen is het langzame, moedige proces van die kortsluiting weer ongedaan maken. Nu de veiligheid in het hier en nu stilaan wortel schiet, merk ik dat de fysieke omgeving haar beklemmende greep verliest. Het verleden wordt ontkoppeld van het heden. Het mag er nog steeds zijn als een litteken, als een herinnering, maar het schrijft niet langer het script voor vandaag.
Het is een onbeschrijfelijke bevrijding om een kamer te kunnen binnenstappen en te merken dat ze weer stil is. Gewoon een kamer. Zonder echo van gisteren, zonder dreiging voor morgen.
Lees de vorige blogs uit de reeks De taal van de terugkeer van Katia De Lamper:
Reacties: