De taal van de terugkeer is een negendelige blogreeks van gastblogger Katia De Lamper. Elke maand delen we een nieuw deel op PsychoseNet. In deze reeks verkent Katia in sobere, poëtische taal haar weg van psychotische ontregeling naar herstel.
Katia De Lamper is ervaringsdeskundig in psychosegevoeligheid. Vanuit haar eigen herstelproces zoekt ze woorden voor ervaringen die vaak moeilijk te beschrijven zijn. In deze reeks deelt ze persoonlijke ankerpunten die haar hielpen om opnieuw rust, ritme en vertrouwen te vinden.
In deel vier, “Taal zonder weerhaakjes”, onderzoekt Katia de rol van taal in herstel. Waar woorden tijdens een crisis soms dwingend en scherp kunnen aanvoelen, kan herstel ook betekenen dat taal zachter wordt — minder vastgrijpend, minder verplichtend. In haar reflectie beschrijft ze hoe niet alles benoemd hoeft te worden om betekenis te hebben, en hoe zwijgen soms een vorm van vrijheid en ademruimte kan bieden.
Taal zonder weerhaakjes
Zinnen
mogen poreuzer zijn.
Ze hoeven mij
niet meer bij de kraag te vatten.
Bepaalde dingen
geef ik een andere klank.
Andere
laat ik simpelweg ongemoeid.
Niet alles
eist een stem
om waarachtig te zijn.
Wat onzegbaar blijft,
wortelt vaak het diepst.
Reflectie op deel 4: de vrijheid van het zwijgen
Jarenlang voelde het alsof ik de chaos in mijn hoofd pas kon bezweren door hem exact te benoemen. Het dwangmatige vertalen van mijn binnenkant was een harnas; wat ik kon verklaren, kon me niet meer zomaar overvallen.
Nu besef ik dat niet alles in taal gevat hoeft te worden om te mogen bestaan. Zwijgen is niet langer een tekort of een teken van stilstand, maar een veilige plek waar dingen ongestoord mogen bezinken. Er schuilt een enorme, herstellende zuurstof in de toestemming om simpelweg te voelen zonder je voortdurend te hoeven verantwoorden.
Lees de vorige blogs uit de reeks “De taal van de terugkeer” van Katia De Lamper:
Reacties: