De taal van de terugkeer is een negendelige blogreeks van gastblogger Katia De Lamper. Elke maand delen we een nieuw deel op PsychoseNet. In deze reeks verkent Katia in sobere, poëtische taal haar weg van psychotische ontregeling naar herstel.
Katia De Lamper is ervaringsdeskundig in psychosegevoeligheid. Vanuit haar eigen herstelproces zoekt ze woorden voor ervaringen die vaak moeilijk te beschrijven zijn. In deze reeks deelt ze persoonlijke ankerpunten die haar hielpen om opnieuw rust, ritme en vertrouwen te vinden.
In deel zeven, ‘De wetten van lood’, staat Katia stil bij de drang naar controle die kan ontstaan wanneer de wereld onvoorspelbaar en bedreigend aanvoelt. Strakke rituelen en vaste patronen kunnen dan een poging worden om chaos te bezweren. In haar reflectie beschrijft Katia hoe herstel ook betekent dat die grip stap voor stap mag lossen — en hoe het verrassende besef kan ontstaan dat de wereld niet instort wanneer het leven weer ruimte krijgt voor het onverwachte.
De wetten van lood
Ik tikte de seconden vast.
Elke handeling had een script,
rituelen als beton,
want de zwaartekracht werkte niet meer.
Als ik alles exact berekende,
zou het toeval me niet verslinden.
Ik was de cipier van mijn eigen paniek.
Elke onvoorziene minuut
was een gapend gat.
Vandaag gooi ik de sleutels weg.
De tijd mag weer stromen
zonder mijn dwangmatige stempel.
Ik val in wat ik niet weet.
En de wereld stort niet in.
De val die uitbleef
In de chaos van een psychose is de wereld volstrekt onvoorspelbaar en onveilig geworden. Om niet compleet te verdrinken in die waanzin, greep ik naar het enige wapen dat ik dacht te hebben: een blinde, genadeloze controle. Alles móést gepland, afgemeten en gedirigeerd worden. Elke strakke regel was een poging om het naderende onheil te bezweren. Als ik maar exact wist wat er de komende uren ging gebeuren, kon het gevaar me niet verrassen. Maar die extreme behoefte aan zekerheid werd al snel een gevangenis waarin ik mezelf opsloot.
Herstellen is het ijzingwekkende moment waarop je besluit om die dwangmatige grip een millimeter te lossen. Je stapt af van het script, doodsbang voor de afgrond die onvermijdelijk moet volgen. En dan komt de diepe, haast onbeschrijfelijke opluchting: de catastrofe blijft uit. De dag mag weer onverwachte wendingen nemen. Ik hoef de werkelijkheid niet langer te gijzelen om te overleven.
Lees de vorige blogs uit de reeks ‘De taal van de terugkeer’ van Katia De Lamper:
Reacties: