De taal van de terugkeer is een negendelige blogreeks van gastblogger Katia De Lamper. Elke maand delen we een nieuw deel op PsychoseNet. In deze reeks verkent Katia in sobere, poëtische taal haar weg van psychotische ontregeling naar herstel.
Katia De Lamper is ervaringsdeskundig in psychosegevoeligheid. Vanuit haar eigen herstelproces zoekt ze woorden voor ervaringen die vaak moeilijk te beschrijven zijn. In deze reeks deelt ze persoonlijke ankerpunten die haar hielpen om opnieuw rust, ritme en vertrouwen te vinden.
In deel vijf, ‘Het zachte anker’, staat Katia stil bij de kracht van menselijke aanwezigheid in momenten van ontregeling. Wanneer alles wankelt, zijn het soms niet de oplossingen of verklaringen die houvast bieden, maar iemand die eenvoudigweg blijft — zonder te willen herstellen, verbeteren of repareren.
Het zachte anker
Ze kwamen met protocollen,
met strakke blikken
die dwars door mijn vel keken.
Ik was een haperend defect.
Iets dat gerepareerd moest worden.
Tot jij de kamer binnenkwam.
Je vroeg niets.
Je repareerde niets.
Je bleef alleen maar bij me.
dwars door de ruis heen.
Een anker
in de kolkende waanzin.
De troost van het onopgeloste
Als je vastloopt, zoek je vaak instinctief naar mensen die de boel kunnen ‘fiksen‘. Maar wie jou koste wat kost wil repareren, bevestigt ongewild dat je stuk bent.
De ware reddingsboeien in een herstelproces zijn de mensen die de zwaarte niet proberen weg te praten met grootse oplossingen of loze beloftes. Ze komen er simpelweg naast zitten en laten het donker even voor wat het is. Die gedeelde ademhaling, de wetenschap dat je even niet hoeft te dragen wat te zwaar is, is vaak het enige dat op zo’n moment écht werkt.
Lees de vorige blogs uit de reeks ‘De taal van de terugkeer’ van Katia De Lamper:
Reacties: